Greece and 1848: Direct responses and underlying connectivities
Η Ελλάδα και οι Επαναστάσεις του 1848: Άμεσες ανταποκρίσεις και λανθάνουσες συνάφειες
Christopher Clark (University of Cambridge)
Christos Aliprantis (European University Institute)
Χρήστος Αλιπράντης (Ευρωπαϊκό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Φλωρεντίας)
National and Kapodistrian University of Athens
Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
The Greek Revolution in the Age of Revolutions (1776-1848): Reappraisals and comparisons
Age of revolution
Liberalism
Europe
Εποχή των επαναστάσεων
Φιλελευθερισμός
Ευρώπη
12 March 2021
12 Μαρτίου 2021
In their combination of intensity and geographical extent, the 1848 Revolutions were unique – at least in European history. In 1848 parallel political tumults broke out across the entire continent. The revolutions involved a panorama of charismatic actors. For politically sentient Europeans, 1848 was an all-encompassing moment of shared experience. It turned everyone into contemporaries, branding them with memories that would last as long as life itself. These revolutions were experienced as European upheavals but, as Axel Körner pointed out, they were nationalised in retrospect. The historians and memory managers of the European nations absorbed them into specific national teleologies and path dependencies. For instance, the supposed failure of the German revolutions was sucked into the national narrative known as the Sonderweg. There were three phases to the events of 1848. In February and March, upheaval spread like a bushfire across the continent, leaping from city to city and starting numerous spot fires in towns and villages in between. In May, radical demonstrators were attempting to storm and overthrow the National Assembly created by the February Revolution in Paris, while in Vienna Austrian democrats protested against the slow pace of liberal reform and established a Committee of Public Safety. In June there were violent clashes between liberal leaders and radical crowds on the streets of the larger cities in Prussia and France. In Paris, this culminated in the brutality and bloodshed of the June Days. The autumn offered a more complex picture: counter-revolution unfolded in Berlin, Prague, the Kingdom of Naples and Vienna. Parliaments were shut down, troops returned en masse to the streets, insurgents were arrested and sentenced. But at the same time a second phase, radical revolt dominated by democrats and socialists of various kinds broke out in the southern German states, in western and southern France, and in Rome. Soon however Prussian, French, Austrian, and Russian troops put down the uprisings. By the end of summer 1849, the revolutions were largely over. The radicals and liberals were impressively successful in creating transnational networks, but these networks were horizontal: they lacked the vertical structures and resources required to wield decisive force. The counter-revolution, by contrast, drew on the combined resources of armies whose loyalty to the traditional powers had never been seriously in question. (Edited abstract from organiser’s website) From the book of abstracts, as it was published on NKUA's website.
«Ο συνδυασμός της έντασης και της γεωγραφικής τους έκτασης, κατέστησε τις Επαναστάσεις του 1848 μοναδικές ―τουλάχιστον στην ευρωπαϊκή ιστορία. Το 1848, παράλληλες πολιτικές ταραχές ξέσπασαν από άκρη σε άκρη σε ολόκληρη την ήπειρο. Οι επαναστάσεις περιλάμβαναν ένα πανόραμα από χαρισματικούς παράγοντες. Για τους πολιτικά σκεπτόμενους Ευρωπαίους, το 1848 ήταν μια καθολική στιγμή κοινής εμπειρίας. Τους μετέτρεψε όλους σε σύγχρονους μεταξύ τους, σημαδεύοντάς τους με μνήμες που θα διαρκούσαν όσο και η ίδια η ζωή. Αυτές οι επαναστάσεις βιώθηκαν ως ευρωπαϊκές αναταραχές αλλά, όπως έχει καταδείξει ο Axel Körner, απέκτησαν εθνική χροιά εκ των υστέρων. Οι ιστορικοί και οι μνημονικοί διαχειριστές των ευρωπαϊκών εθνών τις ενσωμάτωσαν σε συγκεκριμένες εθνικές τελεολογίες και εξαρτημένες πορείες εξέλιξης. Για παράδειγμα, η υποτιθέμενη αποτυχία των Γερμανικών Επαναστάσεων απορροφήθηκε από το εθνικό αφήγημα, γνωστό ως Sonderweg (ξεχωριστός δρόμος). Υπήρξαν τρεις φάσεις στα γεγονότα του 1848. Τον Φεβρουάριο και Μάρτιο, οι αναταραχές εξαπλώθηκαν σαν πυρκαγιά ανά την ήπειρο, ορμώντας από πόλη σε πόλη και ανάβοντας πολυάριθμες νέες εστίες σε κωμοπόλεις και χωριά ανάμεσά τους. Τον Μάιο, ριζοσπαστικοί διαδηλωτές επιχειρούσαν να επιτεθούν και να ανατρέψουν την Εθνοσυνέλευση που είχε συγκροτήσει η Φεβρουαριανή Επανάσταση στο Παρίσι, ενώ στη Βιέννη Αυστριακοί δημοκράτες διαμαρτύρονταν ενάντια στην καθυστέρηση της φιλελεύθερης μεταρρύθμισης και ίδρυαν μια Επιτροπή Δημόσιας Σωτηρίας. Τον Ιούνιο, εκδηλώθηκαν βίαιες συγκρούσεις μεταξύ των φιλελεύθερων ηγετών και του ριζοσπαστικού πλήθους στους δρόμους των μεγαλύτερων πόλεων της Πρωσίας και της Γαλλίας. Στο Παρίσι, αυτές κατέληξαν στην ωμότητα και την αιματοχυσία των Ημερών του Ιουνίου. Το φθινόπωρο παρείχε μια πιο σύνθετη εικόνα: η αντεπανάσταση εκτυλισσόταν στο Βερολίνο, την Πράγα, το Βασίλειο της Νάπολης και τη Βιέννη. Τα κοινοβούλια έκλεισαν, τα στρατεύματα επέστρεψαν μαζικά στους δρόμους, οι επαναστάτες συλλαμβάνονταν και καταδικάζονταν. Αλλά ταυτοχρόνως μια δεύτερη φάση, μια ριζοσπαστική εξέγερση στην οποία επικρατούσαν δημοκράτες και σοσιαλιστές διαφορετικών τάσεων ξέσπασε στα νότια Γερμανικά κράτη, στη δυτική και νότια Γαλλία και τη Ρώμη. Σύντομα ωστόσο, πρωσικά, γαλλικά, αυστριακά και ρωσικά στρατεύματα κατέστειλαν τις εξεγέρσεις. Μέχρι το τέλος του καλοκαιριού 1849, οι επαναστάσεις είχαν σε μεγάλο βαθμό φτάσει στο τέλος τους. Οι ριζοσπαστικοί και φιλελεύθεροι ήταν εντυπωσιακά επιτυχείς στη δημιουργία διεθνικών δικτύων, αλλά τα δίκτυα αυτά ήταν οριζόντια: τους έλειπαν οι κάθετες δομές και οι πόροι που προϋποθέτει η άσκηση αποφασιστικής ισχύος. Η αντεπανάσταση, αντιθέτως, αντλούσε από τους συνδυασμένους πόρους στρατών των οποίων η αφοσίωση στις παραδοσιακές δυνάμεις δεν είχε ποτέ αμφισβητηθεί σοβαρά.» Από το βιβλίο περιλήψεων, όπως δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του ΕΚΠΑ.
Conference presentation
Παρουσίαση συνεδρίου
Text
Κείμενο
English
Αγγλικά
BY-NC-SA Attribution-NonCommercial-ShareAlike
Αναφορά Δημιουργού – Μη Εμπορική Χρήση – Παρόμοια Διανομή 4.0 (CC-BY-NC-SA)