The decade prior to the Greek Revolution: A black hole in Ottoman history
Η δεκαετία πριν την Ελληνική Επανάσταση: Μια μαύρη τρύπα στην οθωμανική ιστορία
Şükrü Ilicak (Institute of Mediterranean Studies, FORTH)
Σουκρού Ιλιτζάκ (Ινστιτούτο Μεσογειακών Σπουδών, ΙΤΕ)
National and Kapodistrian University of Athens
Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
The Greek Revolution in the Age of Revolutions (1776-1848): Reappraisals and comparisons
Age of Revolution
Ottoman Empire
Εποχή των Επαναστάσεων
Οθωμανική Αυτοκρατορία
12 March 2021
12 Μαρτίου 2021
A theme that stands out as central in all the documents produced by the Ottoman state throughout the Greek Revolution is the Sublime Porte’s unsuccessful efforts to mobilize Muslim Albanian magnates-cum-warlords against the Greek insurgents. The multitude of documents is due to the fact that the Ottoman state had essentially no army, nor much means to raise one, and was literally at the mercy of Albanian warlords and mercenaries for the suppression of the Greek uprising until the advent of the Egyptian forces in 1825. To understand what had happened to the Ottoman army and the consequent developments during the Greek Revolution, it is necessary to examine the preceding decade. The Treaty of Bucharest (May 1812) and Russia’s revised nonaggressive imperial agenda in the post-Napoleonic world order brought about the favourable conditions for a certain clique at the Sublime Porte to deal with its internal affairs and eliminate the provincial magnates (ayans), without whose support the Ottoman central state could not raise an army or taxes since the Russo-Ottoman war of 1768-1774.The ayans had carved out almost autonomous statelets for themselves and especially during the Russian war of 1806-1812, they became ever more independent and less responsive to the Sublime Porte’s demands. Hence, in February 1813, the Sublime Porte officially announced and embarked on a military and administrative project to reassert itself in the provinces. What followed was a civil war between the Ottoman central state and a myriad of provincial magnates. Official Ottoman documents and chronicles allow us to trace dozens of urban and rural uprisings led by provincial magnates throughout the empire, from Yemen to Wallachia, from Caucasia to Serbia, against the Sublime Porte’s encroachments. The last one of these magnates was Tepedelenli Ali Pasha in Ioannina, who led the Tosk, Lap and Cham Albanians to revolt in 1820. As a result of this “de-ayanization” process, large sections of the empire were ruined and the Sublime Porte exhausted its pool of military manpower. My article will examine the chain of uprisings throughout the Ottoman Empire and discuss their influence on the Greek Revolution. (Edited abstract from organiser’s website) From the book of abstracts, as it was published on NKUA's website.
«Ένα θέμα που ξεχωρίζει ως κεντρικό σε όλα τα έγγραφα που παρήγαγε το Οθωμανικό κράτος κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης είναι οι ανεπιτυχείς προσπάθειες της Υψηλής Πύλης να κινητοποιήσει μουσουλμάνους Αλβανούς προύχοντες και πολεμάρχους ενάντια στους Έλληνες επαναστάτες. Η πληθώρα των εγγράφων οφείλεται στο γεγονός ότι το Οθωμανικό κράτος στην ουσία δεν διέθετε στρατό, ούτε και αρκετά μέσα για να τον συγκροτήσει, και βρισκόταν κυριολεκτικά στο έλεος των Αλβανών πολεμάρχων και μισθοφόρων για την καταστολή της ελληνικής εξέγερσης μέχρι την έλευση των αιγυπτιακών δυνάμεων το 1825. Για να κατανοήσουμε τι είχε συμβεί στον οθωμανικό στρατό και τις επακόλουθες εξελίξεις κατά την Ελληνική Επανάσταση, είναι απαραίτητο να εξετάσουμε την προηγούμενη δεκαετία. Η Συνθήκη του Βουκουρεστίου (Μάιος 1812) και η αναθεωρημένη μη-επιθετική αυτοκρατορική ατζέντα στην μετα-ναπολεόντεια τάξη πραγμάτων επέφεραν τις ευνοϊκές συνθήκες για μια ορισμένη κλειστή ομάδα στην Υψηλή Πύλη ώστε να διαχειριστεί τις εσωτερικές της υποθέσεις και να εξουδετερώσει τους επαρχιώτες προύχοντες (αγιάνηδες), χωρίς την υποστήριξη των οποίων το κεντρικό οθωμανικό κράτος δεν μπορούσε να συγκροτήσει στρατό ούτε και να συγκεντρώσει φόρους από τον ρωσο-οθωμανικό πόλεμο των 1768-1774 και έπειτα. Οι αγιάνηδες είχαν διαμορφώσει σχεδόν αυτόνομα κρατίδια για τους ίδιους και ιδίως κατά τον ρωσικό πόλεμο 1806-1812, απέκτησαν περισσότερη ανεξαρτησία από ποτέ άλλοτε, ανταποκρινόμενοι ολοένα λιγότερο προς τα αιτήματα της Υψηλής Πύλης. Έτσι, τον Φεβρουάριο 1813, η Υψηλή Πύλη ανακοίνωσε επίσημα και ξεκίνησε ένα στρατιωτικό και διοικητικό σχέδιο για να ανακτήσει τον έλεγχο των επαρχιών. Αυτό που ακολούθησε ήταν ένας εμφύλιος πόλεμος μεταξύ του κεντρικού οθωμανικού κράτους και μιας πληθώρας επαρχιακών προυχόντων. Τα επίσημα οθωμανικά έγγραφα και χρονικά μας επιτρέπουν να ανιχνεύσουμε δεκάδες αστικών και αγροτικών εξεγέρσεων, των οποίων ηγούνταν επαρχιακοί προύχοντες ανά την αυτοκρατορία, από την Υεμένη έως την Βλαχία και από την Καυκασία έως τη Σερβία, ενάντια στις παραβιάσεις της Υψηλής Πύλης. Ο τελευταίος από αυτούς τους προύχοντες ήταν ο Αλή Πασάς Τεπελενλής στα Ιωάννινα, που οδήγησε τους Τόσκηδες, Λιάπηδες και Τσάμηδες Αλβανούς σε εξέγερση το 1820. Ως συνέπεια αυτής της διαδικασίας «απο-αγιανοποίησης» μεγάλα τμήματα της αυτοκρατορίας καταστράφηκαν και η Υψηλή Πύλη εξάντλησε τα αποθέματά της σε στρατιωτικό ανθρώπινο δυναμικό. Το άρθρο θα εξετάσει την αλυσίδα εξεγέρσεων ανά την Οθωμανική Αυτοκρατορία και θα πραγματευτεί την επιρροή τους στην Ελληνική Επανάσταση.» Από το βιβλίο περιλήψεων, όπως δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του ΕΚΠΑ.
Conference presentation
Παρουσίαση συνεδρίου
Text
Κείμενο
English
Αγγλικά
BY-NC-SA Attribution-NonCommercial-ShareAlike
Αναφορά Δημιουργού – Μη Εμπορική Χρήση – Παρόμοια Διανομή 4.0 (CC-BY-NC-SA)