Russia and Greece in the age of revolution
Η Ρωσία και η Ελλάδα στην Εποχή των Επαναστάσεων
Simon Dixon (University College London)
Simon Dixon, (University College London)
National and Kapodistrian University of Athens
Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
The Greek Revolution in the Age of Revolutions (1776-1848): Reappraisals and comparisons
Age of Revolution
Russia
Religious identity
Orthodoxy
Diplomacy
Philhellenism
Εποχή των Επαναστάσεων
Ρωσία
Θρησκευτική ταυτότητα
Ορθοδοξία
Διπλωματία
Φιλελληνισμός
13 March 2021
13 Μαρτίου 2021
By 1821, Greeks reached northward into the tsarist empire in myriad ways: through bands of sailors and Black Sea corsairs; through educational institutions scattered across New Russia and beyond; through commercial networks with their hub in Odessa (named after Odysseus in 1794); and more ethereally in the Russian political imagination inspired, like the city itself, by Catherine II’s “Greek Project”. In 1821, Russians turned southward to play a correspondingly kaleidoscopic role in the Greek Revolution: some joined Alexandros Ypsilantis’ army of liberation on its march through Moldavia and Wallachia; others coordinated humanitarian relief for Greek refugees; still more sought to realise philhellenic dreams. But it was in the three decades after 1821 that the relationship between Greece and Russia was at its most complex and most significant. Alarmed by revolutionary challenges to Restoration monarchy, exemplified in Russia by the Decembrist movement (a less successful parallel to the Philiki Etaireia), the Russian autocracy nevertheless played a pivotal role in securing the international stability of the emergent Greek state and in settling its internal ecclesiastical establishment. Both these moves were made under the umbrella of a mutual commitment to ecumenical Orthodoxy. However, to translate that commitment into readily compatible institutional terms proved to be a challenge beyond the diplomatic and intellectual resources of both governments, and of both national churches. (Edited abstract from organiser’s website)
«Μέχρι το 1821, οι Έλληνες είχαν εξαπλωθεί προς τον Βορρά εντός της τσαρικής αυτοκρατορίας ποικιλοτρόπως: διά μέσου ομάδων ναυτών και κουρσάρων της Μαύρης Θάλασσας· μέσω εκπαιδευτικών ιδρυμάτων διασκορπισμένων ανά τη Νέα Ρωσία και πέρα από αυτήν· διά μέσου εμπορικών δικτύων με επίκεντρό τους την Οδησσό (που πήρε το όνομά της από τον Οδυσσέα το 1794)· και πιο ανεπαίσθητα στο ρωσικό πολιτικό φαντασιακό, εμποτισμένο, όπως και η ίδια η πόλη, από το «Ελληνικό Σχέδιο» της Αικατερίνης Β ́. Το 1821, πολλοί Ρώσοι στράφηκαν προς τον Νότο για να διαδραματίσουν έναν αντίστοιχα καλειδοσκοπικό ρόλο στην Ελληνική Επανάσταση: ορισμένοι ακολούθησαν τον απελευθερωτικό στρατό του Αλέξανδρου Υψηλάντη στην πορεία του μέσα από την Μολδαβία και τη Βλαχία· άλλοι συντόνισαν επιχειρήσεις ανθρωπιστικής αρωγής για Έλληνες πρόσφυγες· ακόμη περισσότεροι επεδίωξαν την υλοποίηση φιλελληνικών ονείρων. Αλλά θα ήταν στις τρεις ακόλουθες δεκαετίες, μετά το 1821, που η σχέση μεταξύ Ελλάδας και Ρωσίας θα βρισκόταν στην πιο σύνθετη και σημαίνουσα φάση της. Μολονότι ανήσυχη λόγω των επαναστατικών αμφισβητήσεων της παλινορθωμένης Μοναρχίας, που εκπροσωπήθηκαν στη Ρωσία από το κίνημα των Δεκεμβριστών (ένα λιγότερο επιτυχημένο ανάλογο της Φιλικής Εταιρείας), η ρωσική απολυταρχία έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εξασφάλιση της διεθνούς σταθερότητας του αναδυόμενου ελληνικού κράτους και στην εδραίωση της εσωτερικής εκκλησιαστικής του αρχής. Και οι δύο αυτές κινήσεις έγιναν στο πλαίσιο μιας αμοιβαίας δέσμευσης προς την οικουμενική Ορθοδοξία. Ωστόσο, η μετάφραση αυτής της δέσμευσης σε άμεσα συμβατούς θεσμικούς όρους αποδείχθηκε μια δοκιμασία πέραν των διπλωματικών και διανοητικών πόρων των δύο κυβερνήσεων, και των δύο εθνικών εκκλησιών.» Από το βιβλίο περιλήψεων, όπως δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του ΕΚΠΑ.
Conference presentation
Παρουσίαση συνεδρίου
Text
Κείμενο
English
Αγγλικά
BY-NC-SA Attribution-NonCommercial-ShareAlike
Αναφορά Δημιουργού – Μη Εμπορική Χρήση – Παρόμοια Διανομή 4.0 (CC-BY-NC-SA)