The Marriage of Figaro
Οι γάμοι του Φίγκαρο
Greek National Opera
Εθνική Λυρική Σκηνή
Online
Διαδίκτυο
Opera
Revival
Mozart Wolfgang Amadeus
Όπερα
Αναβίωση
Μότσαρτ Βόλφγκανγκ Αμαντέους
26 March2021
28 March 2021
31 March 2021
04 April 2021
11 April 2021
17 April 2021
25 October–31 December 2021
26 Μαρτίου 2021
28 Μαρτίου 2021
31 Μαρτίου 2021
04 Απριλίου 2021
11 Απριλίου 2021
17 Απριλίου 2021
25 Οκτωβρίου–31 Δεκεμβρίου 2021
"Lorenzo da Ponte was fortunate enough to be granted the permission by Austrian Emperor Joseph II to pen the libretto for his first collaboration with Mozart. It was based upon Pierre Beaumarchais’ play La folle journée, ou Le Mariage de Figaro (1778), whose staging in Paris had initially been banned by Louis XVI. Most likely Joseph considered that the skewed picture of aristocracy reflected in the work would help him in his ongoing conflict with the upper social class – a conflict mainly over taxation issues. In Le nozze di Figaro we find again the heroes of Beaumarchais’ earlier play Le Barbier de Séville (1773). It has been three years since Figaro managed to marry Count Almaviva to Rosina and now it is his turn to marry Suzanna, who is a servant just like him. However the Count has started to get bored with married life and tries to take advantage of the “right of the first night”, according to which a lord can sleep with one of his maids on her wedding night. The Count’s machinations are nonetheless revealed, Figaro and Suzanna do get married, and the Count himself is obliged to ask his wife to forgive him for his inappropriate behaviour, giving thus the work a happy ending. Beyond doubt, Le nozze di Figaro portrays the smouldering social unrest that in a few years would explode into the French Revolution. Napoleon himself later would describe the work as “Revolution in action”. Mozart and Da Ponte, in their effort to avoid problems with censorship, significantly altered the play by attaching more weight to the amorous element and less to the subject of social conflict. A typical example is Figaro’s monologue: although in the play it criticizes hereditary aristocracy and points the finger at the aristocratic class, in the opera it is adapted into a critique against unfaithful women. Le nozze di Figaro, apart from its inherent revolutionary messages in combination with the amorous element emerging from Mozart’s enchanting and tender music, is also a landmark in the history of opera because its protagonists are no longer gods, mythical heroes or otherworldly figures but everyday people: masters and servants. " (From Greek National Opera: https://2021.nationalopera.gr/art-never-ending-revolution)
"Τυχερός στάθηκε ο Λορέντσο ντα Πόντε και κατάφερε να πάρει την άδεια του Ιωσήφ Β΄, αυτοκράτορα της Αυστρίας, το 1786 για να γράψει το λιμπρέτο της πρώτης του συνεργασίας με τον Μότσαρτ, βασισμένο στο θεατρικό έργο του Πιερ Μπωμαρσαί, Η τρελή ημέρα ή Ο γάμος του Φίγκαρο (1778), το ανέβασμα του οποίου στο Παρίσι αρχικά απαγόρευσε ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄. Πιθανότατα ο Ιωσήφ να υπολόγισε ότι η στρεβλή εικόνα για την αριστοκρατία που διαπνέει το έργο θα βοηθούσε στη διαμάχη του εκείνη την περίοδο με την ανώτερη κοινωνική τάξη κυρίως σε φορολογικά θέματα. Στους Γάμους του Φίγκαρο συναντούμε τους ήρωες του προηγούμενου θεατρικού έργου του Μπωμαρσαί, Ο κουρέας της Σεβίλλης (1773). Έχουν περάσει τρία χρόνια από τότε που ο Φίγκαρο κατάφερε να παντρέψει τον Κόμη Αλμαβίβα με τη Ροζίνα και τώρα είναι η σειρά του να παντρευτεί τη Σουζάννα, μέλος του υπηρετικού τους προσωπικού, όπως και ο ίδιος. Ωστόσο ο Κόμης έχει αρχίσει να βαριέται τον έγγαμο βίο και προσπαθεί να εκμεταλλευτεί το προνόμιο της «πρώτης νύχτας» σύμφωνα με το οποίο ένας άρχοντας μπορεί να κοιμηθεί με μια υπηρέτριά του την πρώτη νύχτα του γάμου της. Οι μηχανορραφίες του Κόμη όμως αποκαλύπτονται, ο Φίγκαρο με τη Σουζάννα παντρεύονται και ο ίδιος ο Κόμης υποχρεώνεται να ζητήσει συγχώρεση από τη σύζυγό του για την ανάρμοστη αυτή συμπεριφορά, δίνοντας στο έργο ένα αίσιο τέλος. Αναμφισβήτητα οι Γάμοι του Φίγκαρο αποπνέουν την υποβόσκουσα κοινωνική αναστάτωση που θα οδηγούσε σε πολύ λίγα χρόνια στην έκρηξη της Γαλλικής Επανάστασης. Ο ίδιος ο Ναπολέοντας αργότερα θα περιέγραφε το έργο ως την «Επανάσταση εν δράσει». Ο Μότσαρτ και ο Ντα Πόντε, στην προσπάθειά τους να αποφύγουν προβλήματα με τις αρχές λογοκρισίας, τροποποίησαν σημαντικά το θεατρικό έργο δίνοντας μεγαλύτερο βάρος στο ερωτικό στοιχείο και λιγότερο στο θέμα της κοινωνικής σύγκρουσης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο μονόλογος του Φίγκαρο, όπου, ενώ στο θεατρικό κείμενο κατακρίνεται η κληρονομημένη αριστοκρατική καταγωγή και ουσιαστικά τίθεται στο στόχαστρο της κριτικής η αριστοκρατική τάξη, στην όπερα προσαρμόζεται σε κριτική για τις άπιστες γυναίκες. Οι Γάμοι του Φίγκαρο, πέρα από τα ενδογενή επαναστατικά μηνύματα σε συνδυασμό με το ερωτικό στοιχείο που αναδύεται από τη γοητευτική και τρυφερή μουσική του Μότσαρτ, αποτελούν τομή στην ιστορία της όπερας, καθώς πρωταγωνιστές δεν είναι πλέον θεοί, μυθικοί ήρωες ή εξωτικά πρόσωπα αλλά άνθρωποι της καθημερινότητας: άρχοντες και υπηρέτες." (Από τη σελίδα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, https://2021.nationalopera.gr/art-never-ending-revolution)
Performing arts
Παραστατικές τέχνες
Images
Video
Εικόνες
Βίντεο
Greek
Ελληνικά
All Rights Reserved
Επιφύλαξη παντός δικαιώματος